/ Навіны / ПРА ТОЕ, ЯК АДЗІН ЧАЛАВЕК МАЛЯВАЎ СВАЮ КАХАНУЮ НА СТАРОНКАХ БІБЛІІ

ПРА ТОЕ, ЯК АДЗІН ЧАЛАВЕК МАЛЯВАЎ СВАЮ КАХАНУЮ НА СТАРОНКАХ БІБЛІІ


Жыў у часы Рэнесансу вялікі асветнік з Полацка – Францыск Скарына. Першадрукар, доктар медыцыны, мастацтва, філасофіі і права. Але нават такія тытаны не ўцякаюць ад кахання.

Доўгі час біяграфія Скарыны хавала ад даследчыкаў адно імя – Маргарыта. Яна была жонкай Юрыя Адверніка, віленскага купца і сябра Скарыны. Менавіта Юрый разам з іншымі мецэнатамі даў грошы на першую друкарню Скарыны ў Празе, дзе пазней з’явіцца знакамітая Біблія на роднай мове.

У гэтай Бібліі ёсць дзіўная дэталь: сярод гравюр, зробленых самім Скарынам, часта сустракаецца жаночы твар, якога няма ў біблейскім тэксце. Сціпла апранутая беларуская гараджанка – то падтрымлівае шлейф царыцы Эстэры, то глядзіць, як выратоўваюць Маісея з Ніла, то стаіць побач з Юдзіф’ю. А ў ілюстрацыі да «Песні Песняў» сам Бог вянчае яе каронай, а ля ног – герб Скарыны: Сонца, што цалуецца з Месяцам.

Гэта было зашыфраванае прызнанне ў каханні.

Кажа паданне: аднойчы ў Вільні на плошчы сустрэліся Францыск і Маргарыта. Глянулі адно аднаму ў вочы – і імгненна ўспыхнула пачуццё. Iх рукі сустрэліся, а сонца на імгненне схавалася, быццам хаваючы іх першы пацалунак ад ліхіх вачэй.

Пазней Скарына пасяліўся ў доме Адвернікаў. Юрый дапамагаў яму адкрыць друкарню ў Вільні, абараняў ад ворагаў. Маргарыта ж стала музай асветніка. Але ніхто не ведаў пра іх сапраўдныя пачуцці – яны маўчалі дзеля гонару сябра.

У 1525 годзе Юрый памёр. Скарына павёў Маргарыту да алтара. Іх сямейнае жыццё не было доўгім, але кожны дзень яго быў напоўнены каханнем. Маргарыта, якая не мела дзяцей ад Адверніка, нарадзіла Скарыну двух сыноў. А ўлетку 1530 гады яе панёс мор.

Неўзабаве трагічна загінуў і малодшы сын доктара Скарыны і Маргарыты, Францішак. Ён згарэў у падпаленай чыёйсьці нядобрай рукой друкарні.

Скарына назаўжды пакінуў Вільню. Апошнія гады жыцця ён правёў у Празе, дзе, здзіўляючы ўсіх, хто ведаў яго як вельмі адукаванага мужа і абяцаў вялікую кар’еру пры манаршых дварах, працаваў садоўнікам.

Кажуць, любімымі яго кветкамі былі маргарыткі, якія ў вялікай колькасці вырошчваў ён у памяць аб сваёй заўчасна якая пайшла каханай.