У італьянскім горадзе Бары, у саборы Свяціцеля Мікалая, спачывае пад багатым надмагіллем жанчына, чыё імя ахутана таямніцамі. Прыгажуня, клапатлівая маці, злейшая свякроў і мудры кіраўнік – усё гэта каралева Бона Сфорца.
Нарадзілася яна ў 1494 годзе ў сям’і міланскага герцага і дачкі неапалітанскага караля. Яе род быў звязаны з кланамі Медычы і Борджыа – алігархамі, інтрыганамі і атрутнікамі. Бацька памёр за тры месяцы да яе нараджэння пры дзіўных абставінах, а маці, кажуць, была той самай Монай Лізай.
Разумная і незвычайна прыгожая Бона Сфорца выйшла замуж за польскага караля Жыгімонта I, калі яму было за 50, а ёй усяго 24. Яна прынесла ў Польшчу італьянскую раскошу: апельсіны, відэльцы, папугаяў, сукенкі з глыбокім дэкальтэ. У Гродне пры ёй з’явіліся брукаваныя вуліцы, водаправод і гадзіннік, які цікае дагэтуль.
Але падданыя не любілі яе – за розум, за прыгажосць, за тое, што іншаземка. Пагаворвалі, што яна прымала душ з крыві нявінніц, стоячы пад металічнымі зубцамі, на якіх кідалі дзяўчат. За гэта праслыла Дракулай. Дарэчы, яе дачка пабралася шлюбам з родзічам Улада Цепеша.
Іншая легенда кажа: каралева хацела спакусіць манахаў, а калі тыя не паддаліся, загадала садраць з іх скуру і зрабіць мост для шпацыраў.
А яшчэ яна атруціла палову яблыка і пачаставала нявестку Барбару Радзівіл. Ці быў гэта рэцэпт Борджыа, але пасля смерці Барбары сын адагнаў маці ад трона.
Вярнуўшыся на радзіму ў Бары, Бона пазычыла велізарныя грошы іспанскаму каралю Філіпу II. Каб не аддаваць доўг, той падкупіў яе лекара – і атрута зрабіла сваё.
Труна ледзь не згарэла ад свечак. Пазней дачка Боны Сфорцы замовіла надмагілле, якое стаіць і сёння. Рэшткі той, каго называлі прыгажуняй, свякрухай і Дракулай, дагэтуль спачываюць у Бары.
